Müzik, sessizliğin ve sesin bütün halinde belirlenmiş bir kalıp ve biçim içerisinde var olmasıdır. Müziksiz bir hayatı, oyuncaksız geçen bir çocukluk zamanı olarak görebiliriz. Birey var oldukça yaşı ne olursa olsun yaşamının her karesinde müziğe açtır. Fakat günümüzde müzik kavramı özellikle de ülkemiz Türkiye’de; “Müzik dinlemek güzel bir şeydir”, “Müzik dinlemeyi severim.” vb. cümleleri duyup cümlelerin odağında her zaman “dinlemek” fiilinin geçtiğini fark ederiz. Evet! Müzik dinlemek muhteşem bir eylemdir fakat hiçbirimiz hayatımızın odağına “müzik aleti çalmak” fiilini getiremiyoruz. Peki, neden? Elbette ekonomik koşulların etkisini yadsıyamayız lakin ta çocukluk zamanlarından itibaren kolaycılığa alıştırılmamız, “Bak, başkası yapmış. Sen de öyle çal ve yap.” vb. cümlelerle kandırılmamız, “Müzik aleti için vakit harcama, ders çalış!” diyerek bastırılmamız vb. birçok örneklerle müzik denizinde yüzmek isteyen birçok birey, daha çocukluk zamanlarında müzikten uzaklaştırıldı.
Hâlbuki müzik eğitimi tıpkı Matematik, Türkçe dersleri gibi ülkemiz çocuklarına, gençlerine lazım olan bir derstir. Maalesef, resim ve beden derslerinin boş ders olarak görüldüğü bir memlekette bu düşünceyi onlara aşılamak biz müziksever insanların en zor görevi.
Günümüzde çocuklar değişen dünya ile birlikte gitgide daha zor bir hayat serüveninin içerisine düşmektedir. Sınav sistemleri içerisinde verilen “yüksek puan, iyi okul” mücadelesi, arkadaşlık ilişkilerinin sanallaşmaya başlamasıyla çocuklarda oluşan yalnızlık hissinin artması, beğeni sayısına göre kurulan hayatlar vb. birçok değişken çocuklarımızı bu hayat içerisinde sürekli olarak kararsızlığa sürüklemektedir. Servislerde başlayan çocukluk hayatları dershanelerde sürüyor ve orada bitiyor. Yaklaşık 10-11 yıl süren bu süreçten sonra birey, ruhen yaralı bir şekilde üniversiteye veya da iş hayatına girmektedir.
Peki, bu ne derece doğru? Antik Yunan zamanında çocuklara verilen müzik eğitiminde öğretmenler onların ruhlarını dinlendirmeyi ve dünyalarını güzelleştirmeyi amaçlamışlardır. Müziğin, Karanlık Çağ zamanlarında bile özellikle Güney Avrupa’da, çocukların iyi bir insan olmaları için önemli bir basamak olarak görüldüğünü biliyoruz ve Rönesans zamanlarında müzik eğitimi alan birçok çocuğun ileri çağlardaki (17-19.yy) müzik yapısının en temel taşları olduğunu unutmamalıyız. Müzik eğitiminde önemli olan sabır ve programlı olmaktır. Öğretmenlik mesleğine sahip olacak bireylerin, bu iki özelliğe de sahip olması beklenir. Her alan için önemli bir yer kaplayan bu iki özellik, müzik öğretmenliği konusunda çok daha geniş bir yer tutmaktadır. Çünkü çocuğa henüz yolun başında iken vereceğimiz zor bir ödev veya çocuğun bir ödevi birkaç haftadır yapamamasından dolayı ona vereceğimiz bir ceza, çocuğun bütün hevesini kırabilir. Maalesef, müzik öğretmeyi sabırdan yoksun bir şekilde yaptığımızdan dolayı yıllarca ülkemizde yetenekli müzisyenler kayboldu.
Müziği öğrenmek, çocuklar için yeni bir dil öğrenmek anlamındadır. Çalınan her nota, çocukluk zamanındaki kimse için bir zafer olup kazandığı zaferleri daha da arttırmayı arzulamaya başlar. Böylece de yeni besteler, yeni şarkılar, yeni müzik teorileri ortaya çıkar. Çocuklar müzik öğrenirken aynı zamanda ruhlarını da ehlileştirir. Ruhunu kontrol etmeyi öğrenir ve ona hükmetmeye başlar. Böylece ortaya çıkabilecek birçok ruhsal temelli hastalık ya hiç ortaya çıkmaz ya da hafif etkiler gösterir. Müzik eğitimi çocukları sadece ruhsal olarak etkilemez. Onların zihinsel gelişimlerini, beceri-yetenek gelişimlerini de olumlu yönde etkilemektedir. Yapılan araştırmalarda, çocukluk zamanlarında müzik eğitimi almış ve müzik aleti çalabilen çocukların; hiç müzik eğitimi almamış, müzik aleti çalamayan çocuklarla karşılaştırıldığında 1.gruptaki çocukların, kendilerini daha iyi ifade edebildikleri, olaylara farklı açılardan bakabildikleri ve el göz koordinasyonlarının daha gelişmiş oldukları görülmüştür.
Müzik özü itibariyle eğitseldir. Özellikle motor becerilerin bir derece daha iyi olduğu Son Çocukluk zamanında (7-12 yaş) birey okul eğitiminin yanında alacağı müzik eğitimiyle birlikte kişilik eğitimini de yanında bir hediyesiymiş gibi alır. Çünkü müzik eğitimi aynı zamanda çocukluk zamanlarındaki bireyler için birer kişilik geliştirme eğitimidir. Olumlu anlamda gelişen kişilik özellikleriyle hayatına yön verecek olan çocuğun, ruhsal olarak çok daha mutlu olacağını ve yaşıtlarıyla karşılaştırıldığında (günümüzde sanal dünyanın olumsuz etkilerinin arttığını gördükçe) diğerlerinden ayrışmış, sorumluluğu yüksek bir yetişkin olarak hayatına devam edeceğini kestirebiliyoruz (normal dışı olarak ayrı tutulmaktadır).
Genel olarak bir yorum yapmak gerekirse, müzik eğitimi tarihin en eski sayfalarından itibaren insan hayatı için önemli bir rol oynamıştır. Bireylerin, Maslow’un teorisiyle yorumlarsak “Kendilerini Gerçekleştirmiş Birey” olmaları için gerekli olan kişilik özelliklerinin büyük çoğunluğunu, çocukluk zamanlarında iyi bir müzik eğitimi almış kimselerde rahatlıkla görebiliyoruz. Çocuklara özellikle İlk Çocukluk zamanından itibaren verilecek olan müzik eğitimiyle birlikte onların hem fiziksel hem de psikolojik gelişimlerine olumlu anlamda katkılar verebildiğimizi yapılan araştırmalar sonucunda biliyoruz. Bu noktada çocuklara müzik öğreten bireylerin, öğretim süreci kapsamında yeterince sabırlı ve programlı olması gerektiğini unutmamalıyız. İyi bir müzik eğitimiyle birlikte gelişecek olan zihinsel becerilerle, fiziksel becerilerle ve en önemli iyi bir kişilik yapısıyla çocuklarımız, hem bizleri hem de kendilerini gelecekte çok daha iyi yerlere taşıyacaktır.