Albert Camus’un 1942 yılında yazdığı ve birinci basımı 1986 yılında yapılan meşhur romanı Yabancı (The Stranger)’nın bir uyarlaması olarak sinema dünyamıza kazandırılan Yazgı filmi, varoluş üzerine çekilmiş en gerçekçi filmlerden biri olmayı başarıyor. Başarının ardında film boyu yapılan derin analizler, ana karakter Musa’nın yaşamı sorgulayışını yansıtan diyaloglar ve yönetmen Zeki Demirkubuz’un kendine has tarzı yatıyor.
Filmin Psikolojik Açıdan İncelenmesi
Musa (Serdar Orçin): Filmin ana karakteri olan Musa, yaşamın anlamsızlığına inanan, alacağı önemli kararların olası sonuçlarını önemsemeyen, en basit fikir beyanlarında bile “Benim için fark etmez.” cümlesini esas almış bir karakterdir. Onun bu boşvermişliği ve hayatı dair herhangi bir beklenti içinde olmayışı diğer karakterlerle olan diyaloglarında sıkça hissedilir. Bu diyalogların bazılarına Musa’nın sessizliği damga vururken bazılarında da ise varoluşa dair doyurucu sohbetler gerçekleşmiş olur.
Sinem (Zeynep Tokuş): En temel kadın karakter olan Sinem, hikayede oldukça önemli bir noktaya sahip. Zira Musa’nın umursamaz tavırlarını ortaya çıkaran yine Sinem oluyor. Aynı işyerinde çalışıyor olmalarının getirdiği bir tanışıklık olmasına rağmen her konuşmada Musa’yı yeniden sorgulayan Sinem, filmde pek çok acıyı kabullenen ve bir şekilde hayata tutunmaya çalışan bir konumda bulunuyor.
Necati (Engin Günaydın): Mahallenin pek de seveni olmayan, kötü işlere bulaşmış karakteri olarak karşımıza çıkan Necati, Musa’nın görünürdeki tek arkadaşı. Kapı komşusu olan bu ikili zaman zaman bir araya gelerek sohbet ederler. Necati’nin hareketli yaşamı içerisinde tehlikeli davranışları da barındırmasına rağmen Musa her zamanki gibi olaylar karşısındaki kayıtsız tavrını sürdürerek Necati ile arkadaşlığını sürdürür.
Naim: Musa’nın iyi yürekli, babacan patronu. Çalışanlarıyla patron-çalışan ilişkisinden ziyade bir dost gibi ilgilenen Naim, film boyu bu tavrını sürdürür. Ancak pek çok insan gibi hayatın karmaşık yapısı içinde onun da sorunları vardır.
Film genel olarak ağır bir şekilde ilerliyor olsa da sessizliğin hakim olduğu sahnelerde bile yaşamın anlamı, ölüm olgusu, özgürlük gibi konularda düşünmek ve sorgulamak için oldukça güzel fırsatlar sunuyor. Bu dakikalarda o ağır havadan çıkıyor etkileyici bir hikayenin sizi sona doğru sürükleyişine izin veriyorsunuz. Ayrıca filmde Albert Camus’un kitabından uyarlanan ve 60’lı yılların kült filmi haline gelmiş Yabancı (Lo Straniero) filmine yapılan göndermeler de mevcut. Bu sayede iki filmin karakterlerini karşılaştırma ve sinemamızın böylesine derin bir konuyu inceleyiş şeklini değerlendirme fırsatını da yakalamış oluyorsunuz.