Duygular bilindiği gibi önce beyinde oluşan, daha sonra nöronlar aracılığıyla vücutta yaşanan yansımalardır. Beyinde oluşup vücutta yansıyan duyguların tanımları kişiden kişiye göre değişse de genel anlamda duyguları; olumlu duygular ve olumsuz duygular olmak üzere iki kategoriye ayrılıyor. Yaşamında iyi bir performans sergileyen bireyler olumlu duyguları, yaşamında kötü bir performans sergileyen kişiler ise, olumsuz duyguları daha kolay tanımlar. Bu hipotezi oluşturan yazar nasıl bir duygu içerisinde yazmış bilmiyorum lakin haksız değil onu biliyorum. Yazar bize kısaca “en çok hangi duyguyu yaşarsan en kolay o duyguyu tanımlarsın.” demek istiyor. Örneğin dünyada en çok hayal kırıklığını sen yaşıyorsan eğer hayal kırıklığını en iyi sen tanımlarsın ya da başka bir deyişle dünyada ki en güzel, en iyi aşkı sen tanımlıyorsan eğer dünyadaki en kaliteli aşık sensin demek istiyor. Bir hüznün tanımı yapılacaksa en güzel biz tanımlarız diyorsan hüznün dibini yaşıyorsun demektir, diyor.
Yazının başında duyguların olumlu ve olumsuz olmak üzere ikiye ayrıldığını belirtmiştim. Olumlu ve olumsuz duygular hakkında aşağıda birkaç duygu ve o duyguları naçizane birkaç cümleyle tanımlamaya çalıştım. Keyifli okumalar dilerim…
Mutluluk: Serotonin hormonu. Kendisi ile barışık olma hali. Çocukluk. Gülümsemek. Masalların sonu. Herkesin peşinde olduğu, aradığı ama kıymetini bilmediği duygu. Mutsuzluğun hammaddesi.
“Mutluluk, kelebek olup uçmasıdır ipek böceğinin / Irmağın denize kavuşturmasının bir adı olmalı / Mutluluk, beşikte uyuyan ilk çocuğuna bakmasıdır / bir annenin”
— Ahmet Erhan
Sevgi: Bin bir türlü hali var, saymakla bitmez. Selvi boylum al yazmalım. Bağlılık. Yaşamın anahtarı.
Sevginin bulunmadığı yerde aklı da arama.
— Dostoyevski
Hüzün: “İyiyim” kelimesinin ardındaki tek gerçek sebep. Biraz eylül, biraz nisan yağmuru, En çok da akşamüstü… Yıllar sonra okuduğu liseye atanan öğretmendir.
“hüzün ki en çok yakışandır bize”
— Selim İleri
Yalnızlık: Kimsesizlik. Alışkanlık. Kanın uyuşmaması. Yaşamımızın sırtında bir kambur. Trene biniyorsun. Trenin içi dolu, boş koltuk kalmamış. Sessizce oturup kulaklığını takıyorsun… “Tüm şehir bana küstü, Bir kedim bile yok, Anlıyor musun? Hadi gülümse…” Dermanı aşk…
“insan bir ölümü istemez, bir de ondan beter bir yalnızlığı / ama ikisi de muhakkak gelir başına bir yalnız yaşama sırasında. / ölümün değil ama yalnızlığın bir tek çaresi var, dedi. / tek çaresi aşktır bir yalnız yaşama sırasında nefes almanın”
— Bana Bir Şeyhler Oluyor
Hayal Kırıklığı: Çıt, çıt, çıt… Mutsuzluk kapısı. Donakalmak. Yanılgılar yığını… Yürek sıkışması. Bir, ayrılık ölümle eşdeğerdir bir de hayal kırıklığı…
Dolu sandığımız boş bir fotoğraf makinası ve çekiyoruuum diyen bir ses…
— İbrahim Tenekeci