Yükleniyor..
HERKES İÇİN PSİKOLOJİ

ANNEM HAYIR DEMEYİ NASIL ÖĞRENDİ?

5 yaşındaysanız ve sınır koyamayan bir anneye sahipseniz hayat gerçekten çok zor. Ben aklıma eseni yaparım, daldan dala atlarım, beni bıraksan akıntıya kapılıp giderim, dağları aşarım, rüzgâra ters yönde koşarım, istediğim yapılmazsa ağlayarak ortalığı ayağa kaldırabilirim. Zıplamaya, koşup oynamaya, tırmanmaya ihtiyacım var ancak tehlikelerle nasıl baş edeceğimi bilmiyorum. Monoton bir hayatım yok çünkü ben yaşını yaşlandırmış bir yetişkin değilim. İstediğim bir şey neden yapılmıyor ya da neden alınmıyor, bilmiyorum. Bana nerede durmam gerektiği söylenmedi. Bir çok kez yaşadım bu belirsizliği.

Bir gün bir alışveriş merkezine gezmeye gittik. Mağazaların önünden geçerken o şatafatlı dükkânda takılı kaldı gözüm. Ne kadar da çok oyuncak vardı. Bende olmayan her şey buradaydı. Yaşımın vermiş olduğu özelliklerden biri de egoist yani ben merkezli olmak. Her şeyin benim olmasını, bana ait olmasını isterim. Bu sebeptendir ki oyuncak dükkânına girdim. Anne babam arkamdan “oraya giremeyiz buraya gel” demeye başladılar. Neden giremezdik ki, ne kötülüğü olabilir girmenin, diye geçirdim içimden. Beğendiğim, benim olmasını istediğim birkaç oyuncağı yüklenmiştim bile. Annemin yüzünü buruşturmasına aldırmadan babama koştum. Ondan medet umarak “alsak ne olur sanki” der gibi boynumu büktüm. Hayır anlamında başını salladı. Alamayacağımızı söyledi. Gözlerim doldu, ağlamaya başladım. Onları deniyordum. Anneme baktım, belki ağlamama dayanamaz diye düşündüm. Annem sesini yumuşattı göz hizama gelip “alamayız” dedi. Çığlıklara başladım, pes etmek yoktu. Nereye kadar zorlayabilirdim sınırları bilmiyorum ama almaya niyetliydim. Annem etrafa bakıyor “rezil oluyoruz sus artık” diyordu. Evet işte bulmuştum annemin zayıf noktasını. Biraz daha bağırırsam rezil olmaktan korkup susmam için alacaktı elimdekileri bana. Avaz avaz bağırdım. O oyuncaklara sahip olmak istiyordum. Bağırmanın yanına yere yatıp tepinme tekniğini de ekledim. Ne kadar işe yaradığını sınıyordum. Annem “ tamam tamam kalk artık alalım oyuncakları beni rezil etme daha fazla” dedi. Babam kafa salladı neyse bu seferlik alalım dercesine. Mutluluktan uçmamın 2 sebebi vardı. İlk olarak oyuncaklara kavuşmuş olmanın verdiği mutluluk, ikincisi ise artık anne ve babamdan bir şey isterken ne yapmam gerektiğini biliyordum. Zafer benimdi ancak eve geldikten sonra oyuncakların yüzüne dahi bakmadım.

Ertesi gün annemler bir yere gittiler. Konuşurlarken “artık bir uzmana başvurmalıyız” dediklerini duydum. Televizyon izlemeye daldım. Öğleden sonra annem yanıma geldi ve benimle konuşmak istediği bir konu olduğunu belirtti. Ben o an da kendimi çok değerli hissettim. Annem benimle özel olarak konuşacaktı. Benim odama geçtik. Sandalyelere karşılıklı oturduk. Gözlerimin içine bakıyordu samimiyetle. Annemin beni ne çok sevdiğini gördüm gözlerinde. Bana kendinden çok emin bir şekilde şu sözleri sarf etti: “Bak çocuğum, bazı zamanlarda anne babanın söylediklerinin dışına çıkmamalısın. Çünkü sen şu an neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmiyorsun. Bize ihtiyacın var. Bir şeyi yapmaman ve ya almaman konusunda eğer olumsuz bir şey söylüyorsak o konuda senin iyiliğini istiyoruzdur. Bundan sonra bir şey almak istediğinde o şeyi almayacaksak biz sana almama nedenimizi söyleyerek o şeyi gerçekten almayacağız. Bilmelisin ki her istediğimiz olmayabilir. O an paramız olmazsa istediğin şeyi alamayabiliriz. Eğer almadık diye ağlasan, yerlere yatsan dahi söylediklerimizden vazgeçmeyeceğiz. Ne zaman susup sakinleşirsen o zaman da seninle konuşacağız. Bunları sana anlatma sebebim neyi neden yaptığımız ya da yapmadığımız hakkında ön bilgin olmasını sağlamak. Baban ve ben seni çok seviyoruz.”

Evet, annemin konuşmaları bittiğinde her şeyi çok iyi anladığım söylenemezdi. Ta ki geçen gün onların sınırlarını tekrar zorlamaya kalktığımda annemin bana o gün anlattıklarını yaptıklarında farkına varmıştım kararlılıkla ve tutarlılıkla “almayacağız” dedikleri bir kararın nasıl arkasında durduklarını. Birkaç denemem sonrasında artık pes etmiştim. Böylelikle artık ihtiyacım olan şeyleri alıyorduk. Anne ve babam verdikleri kararlarda ortak hareket ederek bana sınır koyabiliyorlardı artık.

ZEHRA AVŞAR

PSİKOLOJİK DANIŞMAN VE REHBER ÖĞRETMEN

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir